همیشه برام جالب بوده که بدونم یکی که تازه وارد ایران میشه اولین چیزی که براش جلب توجه میکنه چیه؟؟ یعنی چه چیزایی تو فرهنگ ما هست که احیانا جاهای دیگه نیست؟ خوب ماها که تو این فرهنگ بزرگ شدیم و جزئی از این جامعه هستیم شاید خوب درک نکنیم. چند روز پیش داشتم مجله همشهری جوان رو میخودم که متن آخرین گفتگوی قطبی در ایران، قبل از رفتنش رو چاپ کرده بود (همشهری جوان شماره 170 ص 37-36)

 یه جایی از مصاحبه افشین قطبی میگه: (فکر کنم افشین قطبی رو همه بشناسن اما اونا که نمیدونن در همین حد بدونن که قطبی حدود 30 سال ایران نبوده و پارسال به ایران اومد و بعد از یک سال دوباره از ایران رفت!!) "من فکر میکنم این یه ذره الگو شده تو فرهنگ ما. یه چیزی که منو دلم رو میشکونه هر روز، توو فرهنگ ما دروغ گفتن یه چیز طبیعی شده و مردو خیلی ساده میتونن به چشمت نگاه کنن و بهت دروغ بگن. میتونن خیلی به تو تعارف کنن، خیلی مهربونی کنن، چایی بهت بدن، شیرینی بهت بدن و بعد برن پشتت بزنندت و این به نظر من یه چیزیه که باید سعی کنیم عوض کنیم. من نمی دونم این از کجا وارد فرهنگ ما شده؟ من قبلا این رو ندیدم. پدر من هیچوقت به من دروغ نگفته. من به پدرم دروغ نگفتم...."

خیلی ناراحت کننده و دردناکه نه؟؟ به رفتارای خودمون و مردممون خوب نگاه کنیم! ماها روزانه کلی دروغ به هم میگیم! خیلیهاشون جزئی از فرهنگمون شده! اصلا اگه دروغ نگیم بعضی جاها کار بدی کردیم. مثلا یکیشون تعارفات. یا مثلا اگه کسی رو که ازش بدت میاد تو جمع خیلی تحویل نگیری بهت میگن بی فرهنگ ویا تو خیلی از شوخیهامون دروغ میگیم و... اصلا تو این مملکت اگه مطلبی رو بعد از یک مدت تکذیب کنن کسی تعجب نمیکنه! یعنی طبیعیه! حتی اگه مقامات دولتی و رسمی باشن و حتی اگه تو رادیو و تلویزیون! اصلا ما مردمی هستیم که حتی تصاویر تلویزیونی رو هم تکذیب میکنیم. روزنامه های ورزشی ما روزانه کلی مصاحبه دروغین چاپ میکنن و...